Sunny guy

Vroeger hoopte ik altijd dat ik ooit nog eens een prachtige roman zou gaan schrijven. Het feit dat ik het hoopte in plaats van het gewoon te doen geeft al aan dat ik er zelf ook niet zoveel vertrouwen in had. Ik heb mijn droom definitief opgegeven sinds het lezen van ‘Knielen op een bed violen’. Dat boek was dus op twee manieren als een klap op mijn hoofd:

1. Het was prachtig.
2. Ik besefte dat ik zoiets nooit zou kunnen.

De Harry Potter-serie heeft mij in dat laatste opzicht trouwens ook weinig goed gedaan.

Wat mij vroeger, voor ik KOEBV had gelezen, nog wel eens moed gaf, was het feit dat schrijvers altijd zeiden: “om goed te kunnen schrijven, moet je eerst heel veel lezen”. En ja, ik lees graag, dus ik dacht: dat zit wel goed. Maar zo werkt het niet. Alle schrijvers zijn lezers, dat zou nog wel kunnen. Maar dat is beslist iets anders dan: alle lezers zijn schrijvers.

Sinds ik weet dat er geen groot schrijfster in mij huist, is mijn leven erop vooruit gegaan. Ik kan nu gewoon zwelgen in mijn genot als ik een prachtige roman lees. Ik kan gewoon denken: o, hoe zou dit spannende verhaal toch verder gaan? In plaats van: eigenlijk zou ik dit ook moeten proberen. Want dat is het probleem met onvervulde ambities: op een gegeven moment gaan ze voelen als huiswerk. Dan is het tijd om ze alsnog te vervullen, of ze heel gauw overboord te gooien.