Sunny guy

“Zijn werk ligt echt héérlijk!”

Als vegetariër stel ik mij welwillend op als het gaat om de zogenoemde vleesvervangers. Ik waardeer het dat er eiwitrijke lapjes, stukjes en burgertjes bedacht worden voor mensen die geen, of minder, dood beest willen eten. Dat deze producten niet naar vlees smaken, begrijp ik. Je kan niet verwachten dat een tofuburger de sappigheid heeft van, ik noem maar wat, een speklapje. Het bloederige van biefstuk, dat is ook zo’n smaak die niet na te maken valt.

Dat is niet erg. Je moet gewoon je referentiekader een beetje bijstellen. Niet alles beschouwen als “iets dat op vlees moet lijken” maar als iets heel nieuws. Een stukje goudbruin gebakken tempeh smaakt heel lekker, en het lijkt letterlijk nergens op. Het zelfde geldt voor falafelballetjes. En ook de Toscaanse tomatencarré van Albert Heijn heeft in de verste verte niets met vlees te maken, maar u mag me er midden in de nacht voor wakker maken.

Maar Sunnywife laat zich niet alles in haar handen stoppen. Dat ik van dieren houd, betekent nog niet dat ik in braaksel gemarineerde fietsband hoef te eten! Want dat is waar het wanproduct dat uit de hierboven afgebeelde verpakking kwam, naar smaakte. Ieuw! Niet kopen!

Eerder schreef ik al dat ik bereid was om af te reizen naar Lille, om Morrissey op te zien treden. Dat ging niet door, omdat de Mozfather met gezondheidsproblemen kampte.

Maar deze zomer werd ik aangenaam verrast door het bericht dat Morrissey naar Nijmegen kwam. Dat was onverwacht, hij was immers in juni nog in Rotterdam geweest. Ik kocht kaartjes en wachtte tevreden af.

Er ging nog van alles mis. De geliefde bard stortte vorige maand nog in tijdens een concert, moest weer enkele keren afzeggen. Het optreden vóór dat in Nijmegen liep in de soep toen hij tijdens het tweede nummer een bierfles tegen het hoofd kreeg en kwaad wegliep.

Uiteindelijk werd het maandag 9 november. Nou is maandag een rare dag om naar een popconcert te gaan. We hadden het druk, het regende en tot mijn schande moet ik bekennen dat ik ‘s middags bereid was om het hele festijn maar te laten voor wat het was. Ik had helemaal geen zin meer om door de file naar Nijmegen te karren voor een zanger die misschien niet eens op zou komen dagen.

Sunnyguy praatte op mij in en haalde mij over om toch te gaan. En dat was HEEL mooi van hem want zelf is hij helemaal niet zo dol op Morrissey. Ik ben blij dat hij het gedaan heeft want het werd toch een gedenkwaardige avond. Morrissey kwam wel degelijk opdraven en was goed bij stem, al stond hij tussen de nummers door te hijgen als een vermoeid karrepaard. Er is toch iets niet goed met hem. Wie weet of dit niet de laatste tournee zal zijn? (Ik bedoel niet dat hij binnenkort dood neer zal vallen, zo erg is het hopelijk ook weer niet. Maar er is wel wat en ik weet niet wat. De man is pas vijftig en ziet er niet uit alsof hij een losbandig leven heeft geleid.)

Het was een solide optreden met een geweldige band (een setlist vindt u hier). Maar ik weet nu wel weer waarom ik doorgaans geen concertganger ben: wat een ongenadige bak herrie. Het geluidsniveau naderde zo nu en dan de pijngrens.

Maar ook al ben ik van plan om voortaan alleen nog in mijn eigen huiskamer van zijn muziek te genieten, ik blijf een Morrissey-volgeling, voor eeuwig & altijd. Er is niemand anders naar wie ik zo vaak kan luisteren. En iedere keer als ik denk dat ik weet wat mijn favoriete nummer is, verander ik weer van gedachten. Er zijn er ook zo lekker veel. Let me kiss you is het mooiste! Nee, toch die andere! Okee dan, Because of my poor education. Nee wacht, Something is squeezing my skull. Of toch…