Sunny guy

Sommige nieuwsberichten zijn heerlijk en afschuwelijk tegelijk. Zoals dit:

Dierenbeul gooit kat in glasbak

Het is afschuwelijk, omdat we nu weten dat er ergens iemand vrij rondloopt die bij het zien van een kat denkt:  ‘die stop ik in de glasbak’.

Maar het is heerlijk dat we in een land wonen, waar bezorgde omwonenden de bevoegde instanties bellen, waarna er allerlei verstandige mensen in grote auto’s uitrukken om de kat te bevrijden. En dan hebben we ook nog eens een heel goed werkend systeem om de kat weer bij zijn of haar mens te brengen.

Toch ben ik blij dat wij ver van de glasbak wonen.

Ladies and gentlemen, here’s what NOT to do when you’re developing a layout for a web page.

1. Create a nice layout with html, css and a little javascript.
2. Test every change you make in Firefox.
3. Carry on like this for a few days.
4. Decide that the thing looks good.
5. Congratulate yourself on your sweet piece of work.
6. Then one night, just before you go to bed, open the website in Internet Explorer.
7. Howl in rage as you see your design shattered into a million pieces.
8. Curse Microsoft and all those who do not obey the standards in general.
9. Curse yourself for not checking how the design looked in IE sooner.
10. Go to bed and cry yourself to sleep.
11. Give up on web design and become a frustrated housewife.

From now on, I intend to write a post, whenever I have fixed an annoying problem in web development and spent an usually large amount of time doing it. This will:

1. help me remember how I fixed it;
2. help someone else, perhaps, some day.

I will write these posts in English, as there may be people all over the world tearing their hair out, staying up late and neglecting their families because of these pesky problems.

Today, I’d like to talk about CSS. For something that isn’t even a programming language, CSS can be surprisingly complicated. It is completely unintuitive (IMHO, of course) and the specifications, while very elaborate, sometimes make your problems seem even more mystifying.

Not yesterday evening though. I was trying to set the height of some divs to 92px. The crazy things wouldn’t do it. No matter what I did, they just had the height of the text inside them.

The specs were helpful this time. Turns out you cannot set the height of an element if its display property is set to ‘inline’. Why? Who knows. My problem was solved by setting the div’s display to inline-block.

Ik ging naar de stad om nuttige dingen te kopen, zoals: kattenvoer en een pak spaghetti. Ik wilde niet teveel geld uitgeven. Ik raakte echter van het rechte pad af en liep tegen ‘Spotvogel’ van Hafid Bouazza aan. Dit boekje kost 16,95 en dat is best veel geld voor iets dat je in een vloek en een zucht uit hebt. Eerder las ik van Bouazza ‘Paravion’. Ik vond het een boek als een hallucinatie: erg kleurrijk maar er was geen touw aan vast te knopen. Maar dat kan heel goed aan mij gelegen hebben. Al begreep ik er niet veel van, ik vond Paravion wel mooi geschreven, reden genoeg om een Spotvogel van de stapel te pakken. Ik bladerde eens wat en het ging vrijwel direct mis. Ik kon het boek niet meer terugleggen, hoe ik het ook probeerde.

Vanmorgen las ik het uit. Want dat gaat echt snel, ik herhaal het nog maar eens. Dit boek is veel te kort. Een man, die er geestelijk slecht aan toe is, wordt door zijn bezorgde moeder naar het familiehuis in Marokko gestuurd. Daar vertelt hij wat hij meemaakt maar hij doet ook de zeer tragische liefdesgeschiedenis van Marfisa en Noural uit de doeken.
Het gedeelte over Marfisa en Noural kwam op mij over als een aanklacht van de onderdrukking van meisjes in het algemeen en de vrouwelijke seksualiteit in het bijzonder. Dit thema tref je wel vaker aan bij Bouazza en alleen daarom al heb ik hem in mijn hart gesloten. Ik herinner mij een schitterend verhaal uit een eerder boek, over een dorp in een niet nader genoemd islamitisch land, waar men besluit om de verkoop van courgettes en aubergines te verbieden, omdat deze groentes vrouwen op onzedige gedachten zouden kunnen brengen. De ik-figuur begint vervolgens een clandestien handeltje in het ooft en moet dat met de dood bekopen.

Maar ik dwaal af. Het taalgebruik in Spotvogel is weer ouderwets prachtig zoals we dat van Bouazza gewend zijn. Ik vond het boek samenhangender dan Paravion maar Bouazza zou Bouazza niet zijn als hij niet wat verwarring zaait bij de lezer. Zijn de ik-figuur en Noural dezelfde of toch niet? En als dat niet zo is, wat is er dan met de hoofdpersoon gebeurd waardoor “elke richting die [hij] ging de weg van zwaarmoedigheid” is? Niet alles wordt duidelijk en veel wordt aan de verbeelding overgelaten maar dat is helemaal niet erg want het is een heel mooi, zinnelijk, aards en gevoelvol boek geworden. Alleen een beetje kort.

• Titel: Spotvogel
• Auteur: Hafid Bouazza
• Samenvatting in één regel: roman over een door het leven gekwelde man die een tragisch liefdesverhaal vertelt
• Uitgeverij: Prometheus
• Eerste druk: 2009
• ISBN: 9789044610062

Ik was begonnen met een lang verhaal over mijn mislukte carrière maar het werd zo saai dat ik van schrik drie weken niet meer bloggen kon (‘blogde’ wilde ik eerst schrijven, toen ‘blogte’, ik kom er niet uit).

Ik zal u dit slaapverwekkende egodocument besparen en in plaats daarvan een korte samenvatting geven. Ooit was ik programmeur. Toen niet meer. Ik voelde me ontevreden en bedacht tientallen plannen voor de rest van mijn leven, in verschillende gradaties van krankzinnigheid. (Voorbeeld: een schapenboerderij die geen vlees zou verkopen maar die winstgevend moest worden door de opbrengst van wollen producten.)

Op een dag kwam ik gefrustreerd thuis na alweer een tergend saaie werkdag. Ik wierp mijn moede hoofd tegen Sunnyguy’s borst. “Vraag of je weer mag programmeren”, zei hij. “Als jij het niet doet, doe ik het.”

Het mocht. En zo is het gekomen dat ik zeer onlangs twee stukjes css heb gemaakt. Strikt genomen is dat niet echt programmeren te noemen maar dat onderscheid is alleen voor insiders van belang. Mij maakt het niet uit, ik vond het geklungel aan de voorkant toch al altijd een van de leukere onderdelen van webprojecten. Sorry als u niet weet waar dit over gaat. Het voert echt te ver om dat allemaal uit te leggen en het is ook niet zo belangrijk. Waar het om gaat is dat ik langzaam weer een klein beetje IT’er word en dat dat heel erg leuk is. En dat het leven misschien niet zo ingewikkeld was als ik het tegen het einde van mijn programmeurstijdperk maakte. En dat ik misschien op zoek ben geweest naar iets dat eigenlijk al die tijd gewoon voor mijn neus lag.

Bij ons op de WC hangt een kaart uit de Loesje-serie. “Als je niet weet waar je heen gaat, kom je er altijd”, staat erop. En zo is het.