Sunny guy

De Amerikaanse economoon Dan Greenwood kan ingewikkelde dingen simpel en toch correct uitleggen. Bijvoorbeeld waarom de economische crisis een tijd is als geen ander om te investeren in groene energie. (Video duurt ruim 7 minuten. Klik op het HQ icon rechtsonder voor hoge kwaliteit.)

Symboliek en tragiek op een prachtige concrete manier verbeeld.

In 1979 legde President Carter zonneboilers op het keukengebouw van het witte huis. Hij zei toen:

“In the year 2000, this solar heater behind me will still be here, supplying cheap, efficient energy. A generation from now, this solar heater can either be a curiosity, a museum piece, an example of a road not taken, or it can be a small part of one of the greatest and most exciting adventures ever undertaken by the American people; harnessing the power of the Sun to enrich our lives as we move away from our crippling dependence on foreign oil.”

Reagan wilde heel erg duidelijk maken dat Amerika niet zou gaan experimenteren met zonne-energie. Niet alleen was er nauwelijk geld voor onderzoek maar in een demonstratief gebaar liet hij de zonneboilers in 1986 van de keuken van het Witte Huis verwijderen. Hij maakte daarmee duidelijk dat hij er alles aan zou doen om te voorkomen dat fossiele brandstof haar positie zou verliezen. Nu is deze zonneboiler letterlijk een museumstuk geworden: een martelaar in de lange strijd tegen fossiele energie.

Reagan kon het tij natuurlijk niet keren. Zon staat op het punt van doorbreken en geen enkele fossiele lobby of regering kan dat voorkomen. Maar hoeveel problemen waren ons wel niet bespaard gebleven als we dertig jaar eerder deze weg waren ingeslagen?

Sunny guy heeft een boek over flow, geschreven door een man met de indrukwekkende naam Mihaly Csikszentmihalyi. Flow schijnt het geluksgevoel te zijn dat je krijgt als je iets doet waar je geheel in opgaat.

Vanmorgen was ik alleen thuis en besloot ik de genummerde lijstjes op dit weblog eens even aan te pakken. Die zagen er niet goed uit. Hun marges stonden glad verkeerd en dat las niet lekker. Voor mijn eigen stukjes heb ik niet vaak een genummerd lijstje nodig maar Sunny guy houdt ervan.

Natuurlijk ging het niet zomaar. WordPress is een mooi, logisch opgebouwd systeem maar we gebruiken het nog maar kort en ook voor mooie, logisch opgebouwde systemen geldt, dat je wel eerst de weg moet weten. En ik moest ook even wat lezen over verschillende css-eigenschappen. Al met al was ik er wel zo’n drie kwartier meer bezig. Maar ik kwam steeds een stukje verder en voelde mij werkelijk intens gelukkig.

Dit lijkt mij een typisch geval van flow. Vroeger, toen ik nog Java-programmeur was, had ik het ook wel eens. Maar omdat ik vaak weken lang in diepe wanhoop op een scherm moest turen voor een uurtje flow, ben ik er uiteindelijk mee opgehouden. Ik wilde wel, maar ik was gewoon niet zo goed.

Nu ben ik officemanager. Ik voel me op mijn werk nog maar zelden wanhopig maar ik ervaar ook helemaal nooit meer flow. En ik denk steeds vaker: heb ik wel de juiste keuze gemaakt?

Op een ramsjmarkt in de Grote Kerk van Den Haag, liep ik vorig jaar tegen het boek Greven van Jaap Dirkmaat en Geert van Moll aan. Ik had nog nooit van dit boek gehoord en wist niet wat ‘greven’ waren, maar de aantrekkelijk vormgegeven kaft trok mijn aandacht. Het boek bleek een roman over dassen te zijn. Ik vind het altijd leuk om over dieren te lezen dus dit boek ging mee naar huis.

De schrijvers behoren tot de oprichters van de Vereniging Das & Boom en vragen met dit boek aandacht voor het lot van de dassenpopulatie in Nederland. Goed bedacht, en een idee dat van mij navolging zou mogen krijgen. Je kan dieren onderzoeken en dikke rapporten vol cijfermateriaal produceren. Die rapporten kunnen heel nuttig zijn als je bepaalde beleidsveranderingen voor elkaar wilt krijgen maar ze worden alleen gelezen door ambtenaren.

Wat doe je, als je “jouw” diersoort eens goed onder de aandacht van een breder publiek wilt brengen, als je de harten van de gewone mensen voor je dier wilt winnen? Dan schrijf je een mooie, twee eeuwen omspannende roman waarin je mensen kennis laat maken met allerlei dassen met kleurrijke namen. Je laat je dassen avonturen beleven, rondtrekken en kindertjes krijgen, tot leven komen kortom. En je lezer wordt zich ervan bewust dat er naast de koeien in de wei, de honden op straat en de katten in huis, nog een heel dierenvolk is dat hij nooit ziet, maar dat ook behoeften heeft. Een interessant punt dat in het boek naar voren gebracht wordt, is dat de mensen die nu leven zich vaak maar vaag (of helemaal niet) bewust zijn van wat er vroeger was. Ik had voor het lezen van dit boek nooit nagedacht over dassen. Ik heb er nog nooit een gezien. Ik miste ze ook niet, want wist ik veel? Nu ik aan de hand van Jaap Dirkmaat en Geert van Moll ben meegenomen in allerlei dassenburchten, wil ik dat deze dieren blijven bestaan.

Greven speelt zich af in de omgeving van Nijmegen. Aan het begin van het boek leven daar nog vele dassen maar de mens rukt alsmaar op en springt niet bepaald vriendelijk om met de das. De das wordt gezien als ongedierte dat je rustig op de meest verschrikkelijke manieren mag bestrijden. De ironie wil, dat aan het einde van het boek het juist de mens is die ervoor zorgt dat de das niet uitsterft in Nederland. De das is dan een beschermde diersoort geworden.

Dit alles wordt beschreven in prachtig Nederlands, op een manier die bepaald romantisch is te noemen. Allerlei detail uit de levenswijze van de das komen voorbij, zonder dat het ergens saai wordt. Bij vlagen is het boek zelfs erg spannend. De dassen hebben een eigen taal en noemen een das een greef, vandaar de titel. De vreemde woorden die dassen hebben voor allerlei verschijnselen om hen heen zijn mooi bedacht en geven het verhaal nog meer kleur.

Al met al is dit een heel zorgvuldig opgebouwde roman die duidelijk met veel liefde is geschreven en die ik iedereen die in dieren is geïnteresseerd aanraad.

• Titel: Greven
• Auteurs: Jaap Dirkmaat en Geert van Moll
• Samenvatting in één regel: roman over dassenfamilies in Nederland
• Uitgeverij: Sun
• Eerste druk: 2001
• ISBN: 9058750396

We gebruiken het grootste deel van onze olie voor onze auto’s. Die zetten 15% van de energie in benzine om in beweging (tegen zo’n 25% voor waterstof en 86% voor electrische auto’s). Electrische auto’s zijn bovendien sneller en stiller dan hun benzine verbruikende concurrenten.

Misschien is dat oud nieuws maar vandaag leerde ik iets nieuws in het kader van electrische mobiliteit: professionele elektrische helicopters.

Ok, deze Draganfly X6 is een modelhelicopter maar niettemin is het een doorbraak. Deze helicopter gebruikt een lithium batterij waarmee hij ruim 20 minuten kan rondvliegen en weegt inclusief batterij 1 kilo. Toch kan hij maar liefst een halve kilo apparatuur de lucht in nemen. Bijvoorbeeld een HDTV videocamera die verbonden is met de videobril van een bestuurder op de grond.

Ideaal voor luchtfotografen: je hoeft nooit meer een vliegtuig te huren. Ook ideaal voor soldaten: opgevouwen is het een pakketje van 1,5 kilo en 30x70cm (inclusief camera) dat je op je rug kunt dragen en als je wilt kijken wat er achter de volgende heuvel is dan ben je binnen 30 seconden aan het spioneren. Voor militaire en commerciële toepassingen is het apparaat met een prijs van rond de $15.000 spotgoedkoop. Als de bedoeling is om te spioneren of om “doelen aan te stralen” dan kan dit apparaatje bijvoorbeeld een Apache helicopter vervangen die ruim 1000x zo duur is, vrijwel oneindig veel meer energie gebruikt en getrainde piloten vereist die hun leven wagen.

Wat mij het meeste aanspreekt is dat het apparaat door iedereen bestuurd kan worden. Het corrigeert zichzelf (je hoeft niet bang te zijn voor neerstorten) en is zowel binnenshuis als buitenshuis te gebruiken. Je kunt de helicopter zelfs in de lucht parkeren waarna hij zijn posities op centimeters nauwkeurig vasthoudt met zijn GPS en jij in alle rust met de camera kan spelen.

Als je kijkt hoe simpel hij gemaakt is en hoe klein het apparaat eigenlijk is dan snap je dat die die prijs de komende jaren drastisch naar beneden gaat. Ik denk dat een soortgelijk apparaat binnen 10 jaar niet meer dan 100 euro meer kost. Wie daar niet op wil wachten kan nu al simpeler varianten kopen vanaf zo’n $1000,-. En wie na lezing van dit alles gewoon een beetje binnenshuis wil spelen met een kleine helicopter kan hier terecht voor $60,-.

De relatie met de energietransitie lijkt misschien gezocht maar het is wel weer illustratief voor de trend: brandstofverslindende apparaten die groot, dom en duur zijn worden vervangen door zuinige electriciteitsgebruikende apparaten die klein, slim en goedkoop zijn. Het is ook illustratief voor de trend om op afstand informatie te verzamelen (net zoals chirurgen nu al op afstand kunnen opereren).

Overigens maak ik me wel ernstig zorgen over de consequenties voor de privacy van deze helicoptervervangende gadget. Vorig jaar kreeg Harry Mens nog het nodige commentaar toen hij met zijn helicopter over de huizen van de rijken heen vloog maar nu kan iedereen zich zulke fratsen dus veroorloven. En voor een paar miljoen euro vliegen er honderden van deze apparaten dag en nacht door de stad heen om voor de politie alles op te nemen wat er gebeurt. Meer blauw op straat maar dan anders…